چند روز قبل که مشغول وبگردی بودم.با وبلاگی آشنا شدم که متعلق به یک نویسنده افغان بود برایم جالب بود در ابتدا که به نویسنده آن دقت نکردم اما بعد از خواندن یک داستان در حالی که متعجب از نوع نثر وﭙخته گی خاص در داستان شدم به ناگاه دریافتم که نویسنده آن یک افغانی ساکن کانادا ست از آن روز به وبلاگهای زیادی از افغانها سر زدم وبلاگهای که شامل شعر _داستان _ مطالب علمی و.... بودندبرایم جالب بود.ودر بعضی از این وبلاگها با آثاری بسیار عالی مواجه شدم که از کارهای نمونه ایرانی ﭙیشی می گرفتند. شاید تعداد زیادی از ما مخاطب این وبلاگها بود ه ایم یا اگر هم بوده ایم با دقت به ماهیت چنین وبلاگهای دقت نکرد ه ایم.اما به هر حال قصد من نوشتن در مورد اعداد و ارقام وجود وبلاگهای افغان نیست.که حتما در این زمینه مقالات مختلفی وجود دارد اما قصد من ذکر این مطلب است که میشود در جشنواره های مختلف که در ایران برگزار میشود از کارهای فارسی زبانان مختلف در کشورهای مثل افغانستان هم استفاده کرد. که البته این عمل می تواند درراستای گسترش و حفظ زبان فارسی که متعلق به همین کشورهای فارسی زبان است صورت بگیرد و از همه مهمتر میتواند با ایجاد یک ﭙل ارتباطی بین نویسندگان و شاعران فارسی زبان و جوان تجربیات جدیدی را در اختیار آنها قرار دهد و به ﭙیشرفت کار آنها کمک نماید.از طرف دیگر کشور افغانستان به دلیل جنگ داخلی ومشکلات خاصی که داشته بیش از بیش نیاز به کمک و همیاری ما در تمام زمینه ها را دارد و از همه مهمتر نویسندگان و شاعران جوان که بیش از آنچه ما تصور میکنیم به دلیل وجود اشتراکات فرهنگی وتاریخی به هم آمیخته هستیم.و در چنین زمانی ما باید به کمک همفکرانمان در این کشور جنگ زده برویم. و شاید بهترین صورت آن همین ایجادﭙل ارتباطی است.
همیشه باید رفت زندگی را از همهمه خالی یافت و آرام بود برای بودن در کنار آنها که فکر می کنند همیشه حقیقت را می گویی تا واﭙسین لحظات لذت برای خود بودن باید از دیگران گذشت تاریخ این را بارها گفته و ما مدام فکر کرده ایم قصه ای را شنیده ایم که همه میدانند و بعد به آرامی برای خودمان گفته ایم اینها چه می گویند ما که خودمان نیستیم.و بعدناخود آگاه به واﭙسین لحظات لذت بردن اندیشیده ایم بی آنکه بدانیم این لحظات متعلق به کیستند.
صادق امیری فروردین 86
آمستردام
بر ما آنش گشودند
وقتی هنوز تفنگهایمان بوی گریس میدادند
و ما به چشمانشان ذل زده بودیم
تا بدانند
ما فقط چشم داریم
تفنگ
نارنجک
سرنیزه
تا مرگ
و چشمها
چه کسی را خواهند کشت
و آرام آرام
کسانی بودنند که میگفتند
زنده باد جان مک کین
زنده باد جنگ برای آزادی
و چشمان ما
اول عشق بعد آزادی
و ما وقتی به چشمانشان نگاه می کردیم
فریاد میزدیم
فریاد میزدیم
اگر دین ندارید لاقل دموکرات باشید
وما که کاری نکرده بودیم تنها صلاح هایمان جا مانده بودنند
دستان ضاربها هنوز بوی گریس میدادند
و ما هنوز 72نفر هم نبودیم
که میشنیدیم
زنده باد جنگ
زنده باد آزادی
و ما که فریاد میزدیم
دین ندارید لاقل دموکرات باشید
صادق امیری نژاد
ﭙیرمرد هرروزکنار ﭙنجره می ایستاد و در حالی که با دقت به بیرون ﭙنجره نگاه میکرد میگفت که بچه ها هر روز به خاطرش بادبادک هوا میکنندو بچه ها میدانند که او عاشق بادبادک است و برای همین است که هر روز در زمین خاکی روبروی بیمارستان بادبادک به هوا میفرستند ولی دکتر جوانی که هر روز برای معاینه بیماران دیگر به آن اتاق می آمد در حالی که به چشمان ﭙیرمرد خیره میشد میگفت :چی شدﭙیرمرد بالاخره کسی امد دنبالت.
صادق امیری نژاد
تیر ۸۶
ﭘیرمرد میگفت:
با اینکه از زمان ایستادنش در آن حالت خاص ساعتها گذشته بود ولی همچنان برای هیچ کدام از سوالاتش جوابی نگرفته بود.ﭘس سرش را به آرامی کمی به عقب برگردانده بود کج شده و سالهای سال همانطور مانده
بود.
-- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
گامهایش آرامتر شده بوداحساس میکرد جمعیت او را به سمت خودش فرا میخواندحالا ساعتها گذشته بود و جمعیت دور کودک لختی جمع شده بودند که جای از بدن خود را می خاراند.
صادق امیری
بهار 86
مرد از کنارش گذشت بوی عطری ناشناس در مشامش ﭘیچید چیزی طول نکشید که آن بوی خوش سراسر وجودش را فرا گرفت با خودش فکر کرد که بوی این عطر شبیه هیچ کدام از عطرهای که تا به حال بویده نبوده آرام برگشت به ﭘشت سر نگاه کرد اما مرد مدتی قبل از آنجا رفته بود.
